Mijn Zusterhood retour

 Vorig jaar rond deze tijd stuurde ik mijn brief voor Zusterhood de wereld in. Ik koos voor het thema 'een schatkist vol verhalen' omdat ik altijd op zoek ben naar mooie verhalen. Dat zag er zo uit:

Vlak voor kerst kreeg ik een mooi pakket met 6 aanvullingen op mijn thema. En dat alles zat verpakt in een mooie doos.

Elke brief had een eigen, persoonlijke verhaal. Veelal verhalen uit de jeugd van de schrijfsters.

Een mobiel met woorden en zinnen.

Het verhaal van de ekster...

En een zuster deelde een verhaal dat ze vroeger als kind heel fascinerend vond: over een zeemeermin. Dat verhaal stopte ze letterlijk in een kistje.

Dit zijn slechts enkele bijdragen. Het was zo leuk om al die brieven met bijbehorende kunstwerkjes door te kijken! Ik heb me dus voor volgend jaar alweer aangemeld, maar dan voor een ronde van 5 zusters in plaats van 7 zodat er iets meer 'maaktijd' tussen zit. 

Liefs,
Carolien

26 dingen die ik in 2026 wil doen

Vier jaar geleden gingen we voor het eerst met oud en nieuw naar een huisje, om het vuurwerkgeweld te ontduiken met een doodsbange hond. Ik vond dat eigenlijk helemaal niet leuk om weg te gaan van huis in de gezelligste tijd van het jaar. Maar het bleek héérlijk. In dat kneuterige huisje, te midden van de Belgische bossen, kon ik het jaar in alle rust (want geen tv) overdenken en nieuwe plannen smeden.

Ook nu zijn we het nieuwe jaar in ons buurlandje gestart. Geen vuurwerk. Wel rust en reflectie én een knapperend haardvuurtje.  

Ik blikte hier al eerder terug op 2025 en heb inmiddels ook plannen gemaakt voor het nieuwe jaar. Om me daarbij te helpen deed ik op Instagram een oproepje voor ideetjes. En daar kwamen heel veel suggesties uit: van een proeflesje Tai Chi tot een ijsbad nemen (of op z'n minst een nieuwjaarsduik). Maar ook meer 'toegankelijke' ideetjes zoals: een creatieve workshop volgen, borduren op een foto en een nieuwe stad in Nederland bezoeken. Uiteindelijk kwam ik tot dit lijstje met mooie en ook praktische dingen:

1. Mijn eigen persoonlijke kookboek maken. Ik heb nu een klapper vol recepten, maar dat is heel rommelig. In 2026 ga ik elk recept nog eens maken en dan besluiten: is het lekker genoeg: dan ga ik het mooi overtypen en opmaken in Canva zodat ik aan het einde van het jaar mijn favoriete recepten overzichtelijk bij elkaar heb.

2. Iets in huis aanpakken. Ik heb een lijstje met dingen die gedaan moeten worden: van de hal schilderen en de vloer schuren tot een nieuwe bank kopen. Eentje kies ik uit!

3. Drie nieuwe lunchplekjes ontdekken. Dat is in 2025 al een beetje een sport geworden om steeds een nieuwe plek te kiezen om te lunchen, maar ik heb nog lang niet alles in Limburg gezien.

4. Een moeder/dochter trip maken. Na Parijs, Londen en vorig jaar Kopenhagen zou ik dit jaar heel graag eens naar Edingburg gaan. 

5. Eén boekwinkel bezoeken uit mijn boek: de mooiste boekwinkels ter wereld. (Waarschijnlijk combineer ik dit met punt 4).

6. Een nieuwe stad in Nederland bezoeken. 

7. Een nieuwe plek over de grens bezoeken (Belgie of Duitsland)

8. 12 x 12 uur offline gaan. 

9. Met de zomerexpress (stoomtrein) op pad om de zon te zien ondergaan (in 2025 was het helaas uitverkocht)

10. Ergens bijzonder overnachten (ik verbleef al eens op een schip en in een boomhut)

11. Een solotripje maken (kan ook een dagje zijn)

12. Een creatieve workshop volgen (ik denk aan vilten of foto borduren)

13. Een geocache zoeken (dit deden we vroeger heel vaak, toen dochterlief nog klein was). Meer dan 100 hebben we gespot, nu ligt het alweer jaren stil, maar het lijkt me dus leuk het nog eens op te pakken.

14. Mijn financiën en administratie op orde maken (denk aan wachtwoorden bijhouden, alles nog eens checken etc.)

15. Een blind book kopen en dat lezen of een boek uit een minibieb kiezen dat totaal niet mijn genre is.

16. Iets buiten mijn comfortzone doen (denk aan proeflesje tai chi of ijsbaden haha)

17. Een journal bijhouden. Flow bracht dit jaar een mooi paperbook uit waarin de vier seizoenen centraal staan. Dit boek laat ik met me meereizen en schrijf er af en toe iets bij, plak er iets in of doodle wat me invalt. 

18. Mijn volgers op Facebook feliciteren. Afgelopen december, toen ik zelf jarig was, ontving ik 83 berichten. Van mensen uit alle hoeken, zelfs van oud stagiaires. Dat vond ik zo attent. Zelf zit ik niet meer vaak op Facebook, maar komend jaar ga ik een heleboel verjaardagswensen uitsturen!

19. Een half uur per maand niks doen. Deze tip kreeg ik ook van een volger. Zij maakte er een uur van en dat elke week, maar ik begin liever even low key :) Want een half uur niks doen is dus ook geen tv, telefoon of wat dan ook... gewoon lekker voor je uit staren. Ik verheug me nu al!

20. Een keer meegaan met de fotoclub. Ik ben lid geworden van Fotomaatjes Limburg op Facebook en ze gaan er regelmatig in de buurt op uit om samen foto's te maken. Ik ben nog nooit mee geweest want de meesten hebben een hele professionele camera en ik niet, haha. #koudwatervrees Maar in 2026 sluit ik eens aan! 

21. Een nieuw plekje in mijn eigen provincie ontdekken.

22. Koffie drinken met iemand die ik niet (goed) ken

23. Eén ruimte in huis super grondig onder handen nemen (ik denk dat het de kelder wordt)

24. Een cursus volgen via mijn werk. We hebben een studieplatform waar je heel laagdrempelig online iets nieuws kunt leren. Ik kijk er eigenlijk nooit naar, maar ga dat dus wel doen. De aanleiding daarvoor is een interview dat ik met een collega had voor ons personeelsblad. Zij heeft meer dan 20 cursussen gevolgd en is daar heel enthousiast over.

25. Iets initiëren. Gewoon iets leuks, waar anderen blij van worden. Ik weet nog niet wat. Ik bedacht ooit Kitsch in de Keet: een mini vintage sale in mijn eigen tuin en vijf jaar geleden startte ik met Pakje Boek de verkoop van tweedehands boeken voor het goede doel. 

26.  Mijn grenzen meer bewaken en vaker 'nee' durven zeggen.

Nummer 20 en 26 komen zowat elk jaar terug haha, maar wie weet gaat dat nu echt lukken? Heb jij ook een wensenlijstje of goede voornemens? Ik ben benieuwd!

Maar lijstjes of niet: ik wens iedereen een mooi, creatief, gezond en gezellig 2026 toe! Laten we vooral samen veel vrolijkheid verspreiden; er is al ellende genoeg.

Liefs,
Carolien

Een kerstverhaal

Lieve volgers,

Ik piep nog even binnen voor een laatste blogpost van dit jaar. Natuurlijk om jullie fijne dagen te wensen, maar ook om te bedanken voor alle lieve reacties in het afgelopen jaar! 

Ik heb op de valreep nog een klein 'cadeautje' voor jullie. Begin dit jaar won ik namelijk een verhalenwedstrijd van uitgeverij De Kopij. Je moest een kort winters verhaal schrijven met als titel 'onder een warme deken'. 

Mijn verhaal speelt zich af op 24 december. Het perfecte moment dus om nu te delen. Je leest het hier. 

Geniet van de kerstdagen en alvast een 'goeie roetsj' zoals we hier in Limburg zeggen (een goed uiteinde dus) en tot in het nieuwe jaar!

Liefs,
Carolien 

DIY: maak een kerst guirlande rond je tuintafel

Ik zag zo'n leuke DIY op Instagram voorbij komen, daar moest ik gewoon iets mee! Een guirlande rond je tuintafel /oppotkast. Die van mij bevindt zich voor het keukenraam, dus mijn oog valt er voortdurend op. Elk jaar plaats ik er ook wel een paar kerstitems, maar dit jaar ging ik voor een volledige metamorfose. 

Het idee kwam van Saskia van Christmaholic, een must-follow onder de kerstliefhebbers. Deze Brabantse is gek op kerst en post daar van alles over. 

Wat je nodig hebt is kippengaas, tiewraps en veel kerstgroen. Dat laatste vond ik wel een dingetje, want Saskia schreef "je hebt minstens een hele kerstboom nodig aan groen". Een tweede boom kopen vond ik wat ver gaan, maar na een zoektocht kwam ik via Marktplaats uit bij een voetbalclub in de buurt die een boom overhadden na hun jaarlijkse feest en die anders weg zou gaan. Dus ik ging er een ophalen voor 5 euro! 

Hier zie je een voorfoto van de tuintafel. Aan de zijkanten en er bovenop is met tiewraps een rol van kippengaan bevestigd.

Dan komt het leukste werk: steek de takken tussen het gaas. Doe dit van boven naar beneden (dus de steeltjes omhoog). Maak 'm lekker vol.

Hang vervolgens een koord lichtjes in de guirlande en versier hem met een paar opvallende strikken, of net wat je zelf leuk vindt natuurlijk!

En daarna vul je de kast met kerstitems. Zorg voor wat leuke plantjes met rode bessen, vervang je tuinlaarzen door een paar oude schaatsen en misschien heb je nog wel ergens een rendiergewei voor op de top. Gebruik je gieter als vaas voor nog meer kerstgroen. 

Toegegeven, die van mij is wel erg druk geworden, maar met kerst ga ik nu eenmaal graag los :)

En het leuke is: de vogels en eekhoorns scharrelen er ook lekker rond. Dat maakt het tot een levend kerstdecor. 

Je kunt trouwens ook op mijn Instagram-account kijken (@Lien_la_la) voor een kort (versneld) filmpje.

Van het groen dat ik overhield, maakte ik nog iets leuks.

Je neemt een aardappel (ja, echt~!) en rijgt daar aan de bovenkant een ijzerdraadje doorheen als haakje om hem op te hangen. Vervolgens prik je met een prikpen of vork gaatjes in de aardappel (aan 1 kant). In elk gaatje steek je een takje groen. In het midden wissel je dan wat af met bessentakken voor een leuk kleuraccent.

Van achteren ziet het dan zo uit! 

En van voren... 

.. zo!  

Zo gepiept dus.
En dat gewoon met een pieper :)

Liefs,
Carolien

Bijzondere ontmoetingen

Werken voor een tijdschrift is één van de leukste onderdelen van mijn werk. Samen met mijn collega's mogen we drie keer per jaar het lifestyleblad MENS maken voor deze regio. Toen we nadachten over de wintercover wilden we een wat ouder persoon met de uitstraling van de kerstman. Gevuld buikje en blosjes op de wangen. "Vraag Gene van B&B Vol Liefde" opperde een collega en we waren allemaal om. 

Ooit was deze B&B kandidaat de manager van mijn man, dus de gegevens hadden we. En meewerken wilde hij! Want ja, als je dagelijks een cameraploeg om je heen hebt gehad en op nationale TV was, is een interview natuurlijk peanuts. 

We togen naar Snowworld voor een gesprek en de fotosessie. Mocht je de serie hebben gezien: Gene was precies zo laagdrempelig als op TV. Een man van veel woorden, daar had Magda absoluut gelijk in. Maar leuk om eens te vernemen hoe zo'n televisietraject verloopt en wat dat allemaal teweeg brengt.

Natuurlijk waren er meer verhalen. Over de 58-jarige Danielle bijvoorbeeld die niet meer wilt leven. Ik schreef er hier al eerder over. Inmiddels is haar wens voor euthanasie ingewilligd en heeft ze rust.

Ook interviewden we mensen met verzamelingen. Zo was ik bij een echtpaar (90+) dat 800 kerstkribbes heeft. Hun kleine appartementje stond er helemaal vol mee. In oktober elk jaar starten ze al met de voorbereidingen. "Thuis hadden we niet eens een kerstboom" vertelde de man, "daar was geen geld voor." Nu haalt hij dat verloren kerstgevoel dubbel en dwars in.

Na het wrede incident met de 17-jarige Lisa vonden we het belangrijk ook aandacht besteden aan de veiligheid van vrouwen in de nacht. Ik interviewde een 28-jarige verpleegkundige die alleen nachtdiensten draait en als jong meisje van tevoren niet weet waar ze terecht komt. Beslist geen gemakkelijk werk, maar de voldoening die het haar geeft om mensen te helpen op een tijdstip dat ze het meest kwetsbaar zijn, is groter dan de angst. Hoe mooi is dat?

En los van het magazine kregen we afgelopen maand ook nog een uitnodiging om een kijkje te nemen op de communicatieafdeling bij de politie in het kader van Bureau Maastricht: de tv-serie waarin Ewoud op pad gaat met de politie. Agent Daan groeide uit tot een groot idool op social media en hij vertelde hoe hij de deelname heeft ervaren. Dagelijks willen meisjes met hem op de foto. 

Nou ja, dit meisje greep ook maar haar kans :) 

En intussen, terwijl Gene nog overal in de bus moet vallen, denken we al hard na over onderwerpen voor het eerste nummer van 2026!

Liefs,

Carolien

Terugblik

En dan ineens is het december. Staat de boom te shinen in de kamer en hoor je kerstmuziek op de radio. Hoogste tijd om, voor alle kerstdrukte, nog eens mijn lijstje voor 2025 erbij te pakken. Wat kan ik afvinken en wat is niet gelukt? 

2025 was een fijn jaar. Mijn moeder kreeg eindelijk een plek in een verzorgingshuis en dochter haar eerste baan. En ik wist een hoop vinkjes te zetten op mijn wensenlijstje van dit jaar.

Zo wilde ik vaker offline gaan en creatief zijn. Ik bezocht nieuwe plekjes in mijn eigen provincie en over de grens en was dierenverzorger voor een dag: een lang gekoesterde wens. 

Ik verzamelde alle stempels op mijn camini-kaart en maakte het hele jaar door analoge foto's (het rolletjes wordt op dit moment ontwikkeld, spannend!).

Ik bezocht Koblenz en Kopenhagen en nam een beetje hygge mee naar huis. 

Op mijn werk kreeg ik een nieuwe functie en ik mocht weer bijzondere mensen interviewen voor ons magazine en zelfs een ochtend op stap met de politie. 

Sommige dingen lukten dan weer niet. Zo wilde ik zelf een zuurdesembrood bakken, maar liet me afschrikken door het recept (geen geduld) en ook de 10 push ups die ik hoopte te kunnen, lukken me niet, ondanks regelmatig oefenen (iets met pap in de armen). 

En nu de jaarlijkse vraag: wat mag er op mijn lijstje '26 dingen die ik in 2026 wil doen'? Help jij me mee? Ik heb al 17 dingen opstaan, maar zoek dus nog 9 leuke uitdagingen. Is er een plek in Nederland waar ik echt eens heen moet? Is er iets dat ik echt eens moet bakken? Moet lezen? Moet maken? Daag me uit, het hoeft niks groots te zijn. Het mag ook jouw eigen voornemen zijn. Als jouw suggestie op mijn lijstje komt, krijg je volgend jaar iets leuks per post.

Liefs,
Carolien

Paradijsvogel

"En wie ben jij?" Ze schuifelt met haar rollator en komt heel dicht bij mijn moeder staan.
Te dicht.
Mijn moeders blik vangt de mijne en ik zie haar lichte paniek. Wat is dit voor type? Deze kleine, kleurrijke vrouw met een veel te harde stem.

Als ze niet meteen antwoord krijgt, herhaalt ze de vraag waarbij de klemtoon op het laatste woord valt. Als een soort lied. "Wie ben jijijijij..."

Dit alles was in maart. We hadden mijn moeder verhuisd naar een zorgcentrum en de kennismaking met deze medebewoonster was alleszins apart. Ze drong zich ongegeneerd aan ons op. Wilde alles weten. Waar we vandaan kwamen. Wanneer we jarig waren. Mijn moeder was net opgekrabbeld van een zware depressie en we vonden dat ze niet meer naar huis kon. Maar lichamelijk vonden de instanties haar nog te goed voor opname, ook al was ze 92. Dus werd het een GGZ-indicatie. 

Die eerste kennismaking was best confronterend. Het gedrag dat sommige mensen vertoonden was niet iets wat je dagelijks ziet. Die allereerste dag had ik echt het gevoel: waar laat ik mijn lieve moeder achter? Niet op z'n minst door de dame in kwestie. "Zeg maar LouLou". 

Inmiddels zijn we maanden verder en mijn moeder heeft gelukkig haar draai gevonden. Ze heeft twee bewoonsters waar ze dagelijks mee afspreekt en doet aan alle activiteiten mee. Ook met de medewerkers heeft ze een goede klik. En Lou Lou? Die hoort inmiddels een beetje bij onze familie.

Omdat de 79-jarige zelf geen contact meer heeft met haar kinderen, kwam ze elke keer bij ons erbij zitten in het restaurant. "Laat de mensen nu even met rust" sprak een medewerkster van de zorg dan. "Ja maar het zijn mijn vriendinnen" antwoordde LouLou verontwaardigd. En dat vonden wij dan weer aandoenlijk.

Bij elk bezoek veroverde LouLou een stukje van ons hart en zeker dat van mijn dochter. Zij hielp haar met de social media, maakte gekke foto's in SnapChat en begon haar kaartjes te sturen. Die bewaarde ze dan met trots in het overvolle mandje van haar rollator. Toen we in Kopenhagen waren, kocht mijn dochter een Legopoppetjes dat vanaf de dag dat we het gaven aan het keycord aan LouLou's nek hangt, als een kostbare ketting. 

LouLou is altijd blij en ontzettend dankbaar ondanks dat ze niets heeft. In haar hoofd maakt ze de grootste plannen. "Ik ga emigreren naar Zwitserland" roept ze enthousiast. Of ze denkt een miljoen te krijgen van Trump, want daar praat ze mee op Facebook.

Toen ik laatst over haar vertelde aan een collega, antwoordde die:
"Je weet toch hoe dat soort mensen heten he?
Dat zijn paradijsvogels.
De juweeltjes uit de maatschappij."

En een juweeltje, dat is ze zeker.
Ook al dachten we daar die eerste dag heel anders over....

DIY: een sprookje in een pot

Deze week ontving ik de laatste ronde van Zusterhood. Het thema is: Noorderlicht. De betreffende zuster is er gek op. Ze heeft het tot twee keer mogen aanschouwen in ons eigen landje. Vorige maand was het weer raak. Dan stapt ze in de auto en gaat op zoek bij de plekken waar het is gesignaleerd.

Als we een nieuwe ronde van Zusterhood starten, past alles aanvankelijk nog netjes in een envelop en later een brievenbusdoosje. Maar door alle aanvullingen gaandeweg, is het inmiddels pakketpost geworden dus voor deze laatste ronde mocht ik groter denken en kwam op het idee voor 'flessenpost' zodat ik het licht echt voor haar kon 'vangen'. 

In haar brief schreef ze over een legende die zegt dat er ooit een vos was die met zijn staart glitters naar de hemel zwaaide en dat toen het Noorderlicht is ontstaan. Ik vond het leuk om hier op door te borduren. 

Natuurlijk werd ik weer geïnspireerd door Pinterest, waar ik deze sprookjes in een pot zag. 

Als ik nu eens een silhouet van een poolvos knipte en de traditionele ledlampjes zou vervangen door een groene variant? 

Ik knipte de vos uit en bevestigde deze aan de binnenkant van de pot net als de sterretjes die vanuit zijn staart naar de hemel reiken. Bij de Action kocht ik een bus frost-spray en gaf de binnenkant van de pot een transparant 'ijslaagje' (ik denk dat je hier ook prima nepsneeuw voor kunt gebruiken). 

Ik vulde de pot vervolgens met bolletjes sneeuw (watten) en wat takjes van buiten waardoor het een bos lijkt. Het aan-uit-gedeelte van het ledsnoer bevestigde ik aan de binnenkant van de dop, waardoor je hem heel gemakkelijk aan en uit kunt doen. 

Het is lastig een goede foto te krijgen, maar het ziet er heel sprookjesachtig uit, al zeg ik het zelf. De brief rol ik nog op en verstop hem ook in de fles, net als een klein gedichtje dat ik voor elke zuster schrijf.

De groene ledlampjes kocht ik hier.  

Kortom, een leuke DIY om voor de kerstdagen te maken, want je kunt er dus helemaal je eigen draai aan geven. 

Ik gebruikte een leeg glas van Nescafé waar oploskoffiekoffie in heeft gezeten. Het voordeel hiervan is namelijk dat de deksel vrij breed is waardoor je het snoer netjes kunt wegwerken. 

Hiermee eindigt mijn tweede Zusterhood jaar. Nog een paar dagen en dan krijg ik mijn eigen thema (Verhalen) terug, aangevuld door de anderen. En ik heb me inmiddels voor het nieuwe jaar weer opgegeven!

Liefs,

Carolien

Mijnverleden

Afgelopen week bezocht ik de musical "Het Geluk van Limburg' over de opkomst en sluiting van de mijnen in Limburg. Een belangrijke periode in deze regio waar het zwarte goud een belofte was voor de toekomst.  En hoewel ik geen opa's had die ondergronds hebben geploeterd, kon je niet om de verhalen heen. De mijn was overal: er was een leven bovengrond én ondergronds. 

Dat leven ondergronds speelde zich trouwens echt letterlijk onder ons af, want één van die gangen van Mijn Hendrik liep recht onder ons huis. Een bizar idee dat je woont op een stuk grond waar in het verleden op 800 meter diepte mannen kolen hakten en er zelfs treintjes reden.

Na de ontdekking van een gasbel in Groningen en het geleidelijk sluiten van de mijnen leek iedereen af te willen van het stof en het zwart. Er werd gesloopt en gesloopt en vooral veel groen aangelegd. De Oostelijke Mijnstreek werd omgedoopt naar 'Parkstad'. En veel sporen uit dat rijke Mijnverleden zijn  voorgoed gewist.

Hoe anders is dat in Belgisch Limburg. We waren er pas voor een wandeling in Terhills en de schachten staken als trotse triomfen boven het landschap uit. Opgeknapt en nieuw leven ingeblazen. Hier voel je tenminste het verleden!

Ook toen ik een kop koffie ging halen, lachten de koempels me toe. Ik vond dat heel mooi en eervol.

Inmiddels zie je nu ook hier in Nederlands Limburg steeds meer elementen uit het mijnverleden terugkomen. Twee rotondes bij huis herbergen nu in het midden mijnwerkersgereedschappen en lampen en het Mijnmuseum in Heerlen is vernieuwd en interactief geworden.

In mijn werk in de ouderenzorg kom ik regelmatig mensen tegen die ondergronds werkten. Zoals de 92-jarige Hubert die afgelopen week naar onze zorgbeurs kwam. Ik vroeg hem of hij ook naar de musical was geweest. Hij lachte een zuinig lachje. " Weet je wat het is" sprak hij me toe. "Ik heb dertig jaar keihard gewerkt tussen de kolen. Mijn leven was niks anders dan werken en als mijnwerker was je niets waard, telde je niet mee. Nu wil iedereen van me weten hoe het was, alsof we met terugwerkende kracht een soort helden zijn." Tja, dat zet aan tot denken.

Ik weet dat enkele van mijn volgers graag in Limburg op vakantie komen. Vergeet volgende keer ook dat stukje Belgisch Limburg niet! Het gebied rondom Terhills (zie foto's in dit blog) is een prachtig wandelgebied met mijnelementen. En een mooie wandel- en fietsbrug! 

Zeker de moeite voor een bezoekje waard!

Liefs,
Carolien

Het is goed

Ze is slechts iets ouder dan dat ik ben. Twee jaar om precies te zijn. En toch is ze er al klaar mee: het leven dat ze leeft. Dit jaar nog hoopt ze er waardig uit te kunnen stappen. "Dan heb ik eindelijk rust."

We zitten aan de keukentafel in haar woning. Een herfstzonnetje schijnt naar binnen en verlicht haar gezicht als ze me haar verhaal vertelt. Ik mag er een reportage over schrijven voor in ons magazine, hoe het is als je zelf kiest voor de dood terwijl er lichamelijk niets mankeert. "Ik ben geboren in de ellende en ik ga deze wereld ook weer in ellende verlaten" zegt ze alsof ze al heel vaak op dat zinnetje heeft geoefend.

Haar vader was gewelddadig. Haar moeder dronk. Ze moest zichzelf al als klein kind zien te redden. Toen ze op zichzelf ging wonen trof ze de verkeerde man. Het is een opeenstapeling van problemen en mijn hand heeft moeite de gesproken woorden op schrift bij te houden. Buiten komt ze niet meer, de angst buitelt als een tornado over haar heen.

Hulpverlener na hulpverlener heeft zich over haar ontfermd. Terwijl de één EMDR-therapie voorstelde, dacht de ander dag dagbesteding wel eens zou kunnen helpen. Of medicatie. In alle soorten en maten heeft ze die geslikt. Totdat hulpverlener Joost, mijn collega, in beeld kwam. Hij was de eerste die voorstelde haar te helpen bij haar wens om uit het leven te stappen. 

Terug op kantoor gaat mijn telefoon. "Ik vond het fijn met je te praten, kind."  Het is dezelfde stem. "Toen je net weg was kreeg ik een telefoontje van de scan-arts. Hij komt volgende week langs, het zou nu wel eens snel kunnen gaan." 

Even zijn we allebei stil. 

"Die foto's die vanochtend gemaakt zijn he" klinkt het dan - "zou ik daar eentje van mogen hebben voorop mijn bidprentje? Want tegen de tijd dat het magazine uitkomt ben ik er waarschijnlijk niet meer."

Een week later stuurt de fotograaf me de beelden. Ze staat voor het raam in haar woonkamer en kijkt naar de camera. Haar armen wat onwennig naast haar lichaam. Op één van de foto's breekt een voorzichtig lachje door. 

Het is goed...