Boekcirkel - de tweede ronde

Al eerder schreef ik hier over het project Boekcirkel waar ik dit jaar aan mee doe. Je krijgt elke maand van een deelnemer een dun boekje toegestuurd dat je kunt lezen en waarin je vervolgens naar hartenlust mag doodlen, kleuren, tekenen, of gewoon dingen toevoegen. Het boekje voor deze maand is een oude klassieker: De kolonel krijgt nooit post.

Het verhaal gaat over een kolonel en zijn vrouw die met smart wachten op het pensioengeld van de kolonel nadat hij jaren in het leger was. Elke maand gaat hij braaf naar het postkantoor om te kijken of daar al nieuws over is, maar er is nooit post. 

Het is natuurlijk altijd leuk om op het thema post verder te gaan. Op de voorkant plakte ik al een klein envelopje: sorry, weer geen post.

Een belangrijke rol in het boekje is weggelegd voor de huis-haan. De kolonel en zijn vrouw mesten hem vet, zodat hij sterk genoeg is om een hanengevecht te kunnen winnen. Bij gebrek aan pensioengeld zou dat hun oude dag wat rijker kunnen maken. 

Dus ik tekende dit haantje.

En terwijl die haan elke dag goed te eten krijgt, lijden de kolonel en zijn vrouw honger. Want als er nog maar 1 blikje mais is, gaat dat naar de haan. De vrouw van de kolonel wil de haan verkopen om weer wat inkomsten te hebben, maar de kolonel blijft hem zien als een mooie oude-dag-voorziening met alle ruzies van dien. 

Het is leuk om een boekje als dit met andere ogen te lezen. Zo ging het op een gegeven moment over de koperen knoop van de jas van de kolonel. En dus naaide ik een knoop op die pagina vast. Alsof de kolonel er net nog zelf is geweest...

Of hier waarin wordt geschreven over de amandelbomen op het plein die hun laatste blaadjes lieten vallen...

En de kolonel die herhaaldelijk met de koffie knoeit...

Als lezer laat je dus eigenlijk overal kleine 'sporen' achter. 

Omdat de kolonel gedurende het hele boekje geen post krijgt, besloot ik hem zelf op het einde een brief te typen. In de brief staat dat er goed nieuws is en dat zijn jarenlange werk bij het leger is erkend. Hij krijgt zijn pensioen, maar eerst moeten er nog enkele administratieve zaken worden geregeld. Wanneer het zo ver is, krijgt hij daar bericht van.

En dus moet die arme kolonel nog elke week naar het postkantoor blijven lopen...  

De (boek)cirkel is rond :)

Een magazine maken

Weten jullie nog dat ik onlangs in een eerdere blogpost schreef over de 107-jarige dame die ik mocht interviewen? Nou, inmiddels is het magazine uit en staat ze op de cover. Onze oudste inwoonster van Limburg.

Het is elke keer weer een feestje om dit blad samen met mijn collega te maken. We krijgen ook veel vrijheid in het bepalen van de onderwerpen. Vaak spelen we in op de actualiteit, zoals de landelijke campagne 'praat nu over later' waarin je wordt aangespoord zaken vast te leggen voor als je dat ooit zelf niet meer kunt.  

Praten over later

Zo vertelt Sharon over haar moeder met dementie en hoe zij veranderde van een bezige bij met veel vriendinnen naar iemand die niets meer alleen kan. "Ik weet zeker dat mijn moeder dit leven nooit zo gewild had" vertelde ze me tijdens het interview. Maar praten over later was in haar geval te laat, want je moet wel zelf aan dat gesprek kunnen deelnemen. Ik merk dat ik dan zelf ook over dit soort zaken ga nadenken, maar ze vervolgens ook weer van me af schuif. Net als zovelen, denk ik. 

Veranderde leefstijl

We maakten ook een reportage over 4 mensen die van de een op de andere dag besloten hun leefstijl om te gooien. Zoals Daan die net als veel leeftijdsgenoten in het weekend flink ging stappen en de zondag nodig had om bij te komen, gamend op de bank. Hij was niet gelukkig en leeft nu volgens een strikt schema. Zijn dag begint elke ochtend om half zes met een vast sportschema. Een half miljoen mensen volgen hem op Instagram. Of neem Richelle die op eigen houtje 35 kilo afviel, Elke die voor een 100 % vegan lifestyle ging en Chayenne die op 19-jarige leeftijd al een maagverkleining aandurfde.

Thuis bij

Elk nummer mogen we ook ongegeneerd binnenkijken bij mensen in de buurt die reageren op onze oproep. Zo schoof ik aan bij deze kunstenares en keek mijn ogen uit in haar atelier dat leek op een XL schatkist.

En terwijl de verspreiding van dit nummer al volop plaatsvindt, denken we al na over nieuwe onderwerpen. De rode draad van de volgende uitgave wordt 'feelgood' dus veel positiviteit. De eerste afspraken staan al gepland en heb er zin in!

Dag van de arbeid

Wist je trouwens dat vandaag, 1 mei, de Dag van de Arbeid is? In een grensregio als Limburg komen heel veel Belgen en Duitsers onze kant op, omdat alles in hun thuisland stil ligt. In Nederland is het geen officiële vrije dag, maar toch goed om af en toe eens bij je eigen werk stil te staan.  Dus dat heb ik bij deze gedaan; een klein inkijkje. Sta jij wel eens stil bij het werk dat je doet?

Liefs,

Carolien 
 

Five on Friday

Soms zeggen beelden meer dan woorden.  Mijn week in vijf plaatjes. Oftewel het wordt weer eens tijd voor een ouderwetse: Five on Friday!

Met opruimen kwam ik dit borduurwerkje tegen dat ik met kerst van een vriendin kreeg. Wat als ik dat nou toch eens gewoon ging proberen om te maken? Het bleek enorm verslavend en in no time had ik het af. Niet perfect, maar het smaakt naar meer!

Ik ging voor de tweede keer in mijn leven koeknuffelen. Een jonge meid hier in de buurt heeft drie hobbykoeien en organiseert dit kleinschalig. Het was echt wat ik even nodig had tussen al het mantelzorgen door.

Deze week liep ik mijn allereerste camino (2020) opnieuw. Het was een heerlijke wandeling bij Valkenburg met heel veel extra's:, van wilde runderen en Konikspaarden onderweg, tot daslook, een riviertje, mergelgrotten en kastelen.  

Het was ook een week waarin er ineens van alles bloeit in mijn tuin. Van tulpen tot deze wilde hyacinten. Ook de kersenboom staat volop in bloei. Qua natuur vind ik dit de mooiste tijd van het jaar. En het ruikt heerlijk.

De uil is terug! Een tijdje geleden trof ik hem gewond aan in de tuin van de buren. De dierenambulance heeft hem opgehaald, opgelapt en vervolgens weer hier terug gezet. En nu laat hij weer volop van zich horen. Hij kan uren achter elkaar op dezelfde tak in de boom zitten. Op deze foto zit hij op onze kippenren, daar lopen nogal wat muisjes.... Nooit eerder zag ik een uil van zo dichtbij.

Wat staat er deze week in jouw camerarol?

Liefs,
Carolien

Mijn recepten

Ken je dat? Dat je allemaal recepten in een schriftje bewaart, maar het een rommeltje is? Van die gekreukte, handgeschreven blaadjes, vaak met vetvlekken omdat je ze bij het koken op het aanrecht legt? Ik wilde er vanaf en besloot alles netjes te gaan ordenen.

De eerste stap is dat ik elk bewaard recept dit jaar opnieuw ga maken. Want is het nog wel de moeite waard? Zo nee, dan gaat het blaadje bij het oud papier. En zo ja, dan ga ik het netjes vormgeven, uitprinten en in een klapper met insteekhoesjes bewaren. Zo dat het er niet binnen de kortste keren weer vies bij ligt.

Omdat ik zelf geen vormgever ben, gebruik ik het programma Canva.com. Een heel gebruiksvriendelijk ontwerpprogramma voor dummies. Je kunt bijvoorbeeld het ontwerp kiezen van een bestaand recept en de informatie en foto daarvan vervangen. Dan ziet het er al gelijk leuk uit.

Ook de recepten die ik op mijn telefoon bewaar, zet ik om naar een papieren versie voor in de klapper. 

Intussen ben ik al ruim over de helft. En zo vormt zich dus langzaam aan mijn eigen, persoonlijke kookboek. Want ja, soms probeer ik zelf ook iets uit en als dat goed lukt, bewaar ik dat. 

Hoe kook jij? Op gevoel? Uit ervaring? Met een kookboek? Of ook met verfrommelde blaadjes zoals ik deed? Heb je een lievelingsrecept dat ik voor je kan omzetten? Stuur me een pb en ik maak er iets leukers van!

Liefs,
Carolien

Intussen met Zusterhood

Het postjaar van Zusterhood is al goed op gang. Mijn eigen thema is de wereld in gestuurd en ik heb nu ook de eerste bijdrage afgerond. Het thema van de deelneemster was: boos zijn. Want dat is een emotie die ze vroeger als kind vaak voelde, maar altijd moest wegstoppen. En daar heeft ze nu nog last van. 

Ik vulde weer een medicijnflesje met een opbeurende spreuk. En stopte die in een zelfgemaakt pillendoosje: de EHBOos-kit. 

Eerste Hulp bij Boosheid.

Zoiets.

(Het idee voor de pleistertjes zag ik op Pinterest).

Tegenwoordig geeft de briefschrijfster haar boosheid een naam: de Grumpelaar, waardoor ze er beter mee op kan gaan. Dus ben ik nog van vilt een monstertje (de Grumpelaar) aan het naaien, die ze als broche kan opspelden als mensen haar met rust moeten laten :) 

Maar dat handwerken gaat niet zonder slag of stoot. Ik ben al twee keer opnieuw begonnen. En ja, dan word ik boos op mezelf. Maar in dit geval past dat prima bij het thema. Dus het mag er zijn.

Breathe.

It's just a bad day.

Not a bad life...

Alledaagse mensen

In Valkenburg, Zuid-Limburg, kun je de komende weken (nog tot en met 8 juni) genieten van Alledaagse Mensen: 44 sculpturen in en rond het centrum. Twee jaar geleden schreef ik hier ook al over. Door het grote succes kwam er een vervolg: met nieuwe beelden.

De 'Alledaagse mensen' brengen niet alleen de straten tot leven, maar verrijken ook de historische uitstraling van Valkenburg. De kunstwerken laten bezoekers stilstaan bij de eenvoudige schoonheid van het dagelijkse leven. Een Duits kunstenaars echtpaar bedacht en maakte ze om op deze manier kunst op een laagdrempelige manier te beleven.

En laagdrempelig is het zeker. Veel poppen nodigen je uit om erbij te komen zitten, of ze steken letterlijk een hand naar je uit om mee te dansen.

Dus je kunt er gerust mee op de foto!

Sommigen staan opzichtig in beeld....

... en voor anderen moet je goed kijken om ze te zien.

Bij VVV Zuid-Limburg haal je een gratis routekaart en als je met kinderen bent kun je ook een puzzelkaart meenemen, waar details op staan van de poppen. Vind je de juiste cijfers bij elkaar, dan heb je de code gekraakt en krijg je een leuke attentie.

Net als twee jaar geleden werd ik blij van al die vrolijke gezichten.

En natuurlijk is het stadje Valkenburg op zichzelf al leuk om te bezoeken.

En we pauzeerden bij de Koffiemolen, waar ik vorige week al over schreef.

Was jij al eens in Valkenburg?

8 knusse cafeetjes in Zuid-Limburg

In deze tijden van onrust en oorlog, merk ik dat ik juist behoefte heb aan 'kleine' momenten. Ook in mijn 'inner circle' spelen verdrietige dingen, dus soms is alles wat je nodig hebt een bakje troost in een warme omgeving. Afgelopen tijd ontdekte ik weer wat knusse cafeetjes en omdat ik weet dat veel volgers regelmatig naar Limburg komen, zet ik een paar voor jullie op een rij.

Het Hijgend Hert in Vijlen

De enige berghut in Nederland ligt in Zuid-Limburg! Ik zou het eerder boshut noemen, want dit knusse café ligt midden in de Vijlense bossen. Vraag je iemand uit Limburg waar je moet zijn om leuk te eten, dan zegt bijna iedereen deze naam. Echt even helemaal weg van de bewoonde wereld. Cosy! 

Boscafé Tivoli in Valkenburg

Ook hier knappert het haardvuur en drink je je koffie uit het mooiste servies. Dit café ligt aan een van mijn favoriete wandelroutes. Wilde paarden, runderen, kastelen, een beekje en bossen. Deze route heeft zoveel te bieden en je sluit hem dus af in dit knusse kleine cafeetje! Er is niet veel zitplek, dus reserveren is handig.

Gasterij de Koffiemolen in Valkenburg

Liever wat meer naar het centrum van Valkenburg? Schuif dan aan in deze bistro met Franse vibes. Als je om je heen kijkt, twijfel je even of je niet per ongeluk in een brocante bent beland? Een beetje wel, want in het voorste gedeelte zijn de spullen ook echt te koop. Maar vergeet ook niet lekker te lunchen terwijl de Franse chansons door de ruimte klinken!

Herberg de smidse in Epen

Bij zonnig weer strijk je hier neer op het terras waar je weids uitzicht hebt over de Limburgse heuvels. Binnen heeft de tijd echt stil gestaan, dus ook leuk. Een prima plek om te onthaasten en omgeven door heel veel wandelroutes.

Don's dikke Daniker in Sweikhuizen

Nog zo'n brasserie midden in het bos. Ingericht met veel hout. Vergeet ook niet een kijkje te nemen in het nabijgelegen dorpje Sweikhuizen. Daar ligt trouwens nog een leuke, soortgelijke plek: Gasterie de Bokkereyer. Boerenboterhammen, speciaal biertjes of Limburgse vlaai: op beide plekken volop verkrijgbaar. 

Auberge de Smockelaer in Slenaken

Slechts 250 meter van de Belgische grens ligt deze achttiende eeuwse hoeve en het lijkt alsof er nooit iets is veranderd aan het interieur. Vroeger werd hier heel wat gesmokkeld met de grens zo dichtbij, vandaar de naam. Een heerlijke plek, zeker als het buiten guur is.  

Taverne de Grenssteen in Vaals

Nog meer grenzen opzoeken? Dan ga je naar het hoogste punt van Nederland en dat ligt in Vaals. Daar komen drie landsgrenzen samen: Nederland, België en Duitsland. Hier liggen trouwens nog twee leuke restaurantjes waar je ook nog eens getrakteerd wordt op dit uitzicht:

De Vief Heringe in Sittard 

Dit is mijn meest recente ontdekking! Alsof je in een huiskamer uit lang vervlogen tijden zit. Het menu lees je in een soort krant. Deze oude watermolen ligt aan de rand van het stadspark in Sittard. En laat het daar nu over ongeveer twee weken zo uitzien:(foto vorig jaar genomen)

Wat is jouw ultieme plek om je koffietje te drinken (in of buiten Limburg)? 

Geredde kipjes

De afgelopen maand besloten we nog eens twee kipjes te redden uit de bio-industrie. Legkippen kennen een intensief bestaan, hutje mutje op elkaar met de poten op een rooster en geen buitenlucht. Na 1,5 tot 2 jaar intensief eitjes leggen, zijn ze niks meer waard omdat ze niet meer dagelijks productie leveren. Dan gaan ze door naar de vleesindustrie.

Stichting Red een Legkip zet zich in om deze diertjes te redden en ze alsnog een mooi leven te geven. Twee van hen kwamen bij ons. Voor een industrie-kip zien ze er best nog goed uit, vaak zijn ze helemaal kaal, maar deze zitten nog redelijk in de veren. 

De eerste kennismaking met buiten is altijd zo bijzonder. Je ziet de verwondering in hun ogen en dan de poten die één voor één over de grond scharrelen, als een natuurlijke reflex. 

Inmiddels zijn ze goed gewend en mega tam. Zodra je gaat zitten springen ze op je schoot. En deze kwam even binnen een kijkje nemen...

Hildebrand en Marie-Antoinette heten ze. Of ze daar echt blij mee zijn, weet ik niet. Maar ze nemen het maar op de koop toe. In ruil voor vrijheid.

Liefs,
Carolien

Boekcirkel

Naast ZusterHood doe ik dit jaar ook voor het eerst mee aan het project ‘Boekcirkel’. Ik zag dat voorbij komen op Instagram en als liefhebber van boeken en leesfanaat kon ik hier niet omheen. Het is minder bewerkelijk, dus dat kon er nog wel bij 😊

 

Wat houdt Boekcirkel in?

Je wordt ingedeeld in een groep van 7 mensen. Je kiest een dun boekje uit met maximum van 100 pagina’s. Een kort verhaal dus, maar wel eentje dat je aanspreekt. Vervolgens ga je lekker creatief los in dat boek. Je onderstreept de zinnen die je mooi vindt, maakt doodles in de kantlijn of je plakt en tekent er iets bij. Ook kun je er iets instoppen, een mooie boekenlegger in het thema, een gedroogde bloem of een brief.

Daarna gaat jouw boekje naar de volgende persoon in de cirkel en die gaat haar eigen bevindingen erbij schrijven/tekenen/plakken. Aan het einde van het jaar krijg je je boekje terug, maar het lijkt dan meer op een junk journal met al die andere bijdragen. 

Ik kwam bovenstaand boekje tegen: ‘Uit liefde voor het lezen’. Er staan allemaal beschouwingen in over het belang van taal en lezen in het bijzonder. Leuke, korte hoofdstukjes die stof tot denken geven.

In een brief schreef ik over mijn liefde voor het lezen. Verder ging ik dus lekker los op de verschillende pagina's. Een aantal voorbeelden zie je hier:

Ik ben benieuwd welk boekje ik volgende maand krijg en hoe mijn boekje er straks, na een jaar, uitziet!

Lees jij graag?

Liefs,
Carolien