Ceesje

Zo'n vijf en een half jaar geleden kwam je in ons leven. Vol klitten en totaal verwaarloosd met een gebit zonder boventanden. Je werd geschat op 10 jaar oud, dus we wisten dat we geen hondenleven lang samen zouden zijn. Maar dat je het uiteindelijk nog zo lang volhield, hadden we niet durven dromen.  

De eerste twee jaar waren zacht uitgedrukt 'uitdagend'. Je was geen huisleven gewend. Sprong op de vensterbank als je bang was of verstopte je in de struiken in de tuin. Gezellig op de bank samen was er niet bij.

Maar je paste je aan en steeds meer begon je je draai te vinden. Op je eigen koppige manier. Want je had een duidelijke eigen wil. Geen zin om te wandelen? Dan gaan we niet. En sowieso wilde jij graag de route bepalen. Dat bracht me op plekken waar ik voorheen nooit kwam. Jij was de baas. De koning in huis, zoals we je hier lieten portretteren. 

Het ene moment was je dus onvindbaar en het andere moment liet je luid van je horen. Als we 's ochtends nog sliepen en je bonkte de deur keihard open. Of als je de postbode wilde aanvallen omdat die niets bij ons te zoeken had.

Door je angst voor het vuurwerk gingen we met oud en nieuw naar een huisje in het bos. Een terugkerend ritueel aan het einde van het jaar. Die momenten blijf ik koesteren.

Je hebt veel moeten doorstaan: van een tumor in je milt tot een hernia. Maar je krabbelde altijd weer op. De laatste hernia deed je letterlijk de nek om. Het ging niet meer. Lopen werd lastig. Maar ook daar vonden we een oplossing voor. In een karretje kon je gewoon nog mee en je keek je ogen uit en blafte zelfs nog vanuit je 'koets' naar voorbijgangers. Maar ook dat karretje werd te belastend. Zoals zoveel meer.

Gisteren hebben we de ultieme daad van liefde gedaan. We hebben je losgelaten. En dat was super verdrietig. 

Maar je ligt in de tuin, op de plek waar je zo graag lag en waar je al zelf een diepe kuil had gegraven. Daar kun je nu voor altijd rusten, zonder pijn en angst.

We gaan je missen.

107 jaar

"Die laatste 7 jaren hadden voor mij niet zo gehoeven." Ze spreekt de woorden zachtjes uit, terwijl ze me een lieve glimlach schenkt. "Eigenlijk zou iedereen gewoon 100 jaar moeten worden, en dan moet het klaar zijn." 

Voor een interview was ik afgelopen week op bezoek bij een 107-jarige dame. Met die meer dan respectabele leeftijd is ze de oudste inwoonster van Limburg. Niet alleen woont ze nog zelfstandig; ze ziet er ook nog eens uit om door een ringetje te halen. De hersens doen het nog prima, alleen haar gehoor en haar benen willen niet meer zo. Pas sinds kort heeft ze een rollator, maar daar schaamt ze zich nog voor. "Als ik buiten een bekende zie, dan draai ik me snel om" vertelt ze lachend.  

De krant had eerder ook al gebeld met de vraag om haar te interviewen, maar voor haar hoeft die poespas niet zo. Voor ons lifestyle blad wil ze wél haar verhaal vertellen. Maar eigenlijk alleen maar omdat haar Oekraïense verzorgende er steeds op aan drong. "Ze is zo'n schat. Als ik haar niet had, zou ik niet zelfstandig thuis kunnen wonen" vertelt ze. "In de oorlog boden we onderdak aan iemand uit Oekraïne en nu word ik verzorgd door een dame uit dat land. Dat kan toch geen toeval zijn."

Wie goed doet, goed ontmoet. Dat is een beetje hoe ze dit ziet. Met veel liefde praat ze over de mensen om haar heen. De verzorgende dus, maar ook haar dochters van 77 en 87. Haar kleinzonen zijn inmiddels ook al met pensioen en haar achterkleinkind is onlangs vader geworden. Vijf generaties dus.

Wat is uw geheim vraag ik? "Hard werken, niet roken en af en toe lekker vet eten. Veel boter in de pan of een glaasje pure slagroom. Dat heb ik gisteren nog genomen."

Dat ze sterk is, blijkt wel uit het feit dat ze afgelopen najaar nog een nieuwe heup heeft gekregen. "Ik had steeds maar pijn en de arts zei: op uw leeftijd ga ik niet meer opereren. Waarop ik zei: waar bent u dan bang voor, dat ik doodga? Ik moet toch een keer doodgaan, dus dan liever in een operatie. Met pijn leven vond ik geen optie."

De operatie kwam er, en toen ze bijkwam stond een rij met artsen en verpleegkundigen voor haar te klappen. Revalideren kon ze in een zorginstelling in de buurt. Na een maand had ze het daar gezien en keerde ze terug naar huis. "Wat moet ik zo'n hele dagen tussen al die oude mensen?" 

Eigengereid is ze wel een beetje, maar op een mooie manier. "Ik ben mijn hele leven zelfstandig geweest. Toen ik op mijn zestigste met zware boodschappen liep te sjouwen, dacht ik: ik ga alsnog mijn rijbewijs halen. Mijn man verklaarde me voor gek." Maar ze slaagde en van haar 60e tot haar 100e heeft ze nog overal naartoe gereden. "Toen ik een keer een vrachtwagen inhaalde en met 130 over de snelweg reed, dacht ik: ik ga het toch maar inleveren. Het is mooi geweest."

Door haar hoge leeftijd heeft ze al veel mensen zien wegvallen. Haar man, maar ook al drie zonen. "Dat blijft het grootste gemis. Maar ja, je moet door he? Dit lichaam blijft het gewoon maar doen..."  

Op social media wil ze liever niet. Dus de prachtige foto die we van haar hebben gemaakt kan ik helaas niet delen. Maar dat ze mooi is, is een ding dat zeker is. Van binnen én buiten...

Solstitude

Vroeger vond ik de eerste twee maanden van het jaar nooit zo leuk. De gezellige feestdagen achter de rug, even niets in het vooruitzicht en grauwe, koude dagen waarin de wereld stil ligt. Tegenwoordig vind ik dat juist heerlijk! Het lijkt ook een hype op social media, dat we meebewegen met de seizoenen en deze tijd juist gebruiken om op te laden.

Dit soort plaatjes vliegen je om de oren. Hele boeken worden eraan gewijd en in Engeland is er een naam voor: solstitude. Het is de tegenhanger van loneliness: oftewel 'een prettige manier van eenzaam zijn, samen met jezelf' aldus Google.

Want ja, waarom zouden we deze tijd ook niet gebruiken om rustig aan te doen in een wereld die al zoveel van ons vraagt? Dieren houden niet voor niets een winterslaap. En natuurlijk, het werk gaat gewoon door, net als de wekelijkse boodschappen en andere dingen, maar ik probeer wel bewust tijd vrij te maken om rustig aan te doen. 

Hoe dat eruit ziet?

• uitgebreid koken met voedzame ingrediënten
• telefoon aan de kant en de tijd nemen om te niksen
• opruimen in huis
• vroeg naar bed
• yoga
• lezen
• wandelen
• niet teveel afspraken in 1 week

En ik moet zeggen: het gaat me goed af. Zo goed zelfs, dat ik deze mindset met zeker een maand verleng. Het blijft voorlopig koud, ik houd toch niet van carnaval, dus waarom niet?

Hoe is dat voor jou? Doe jij ook rustiger aan of ga je vol in actie het nieuwe jaar in? Ik ben benieuwd!

Liefs,

Carolien

Post op bestelling

De laatste tijd zie ik op Instagram steeds vaker 'post abonnementen' langskomen. Je betaalt een bedrag per maand en ontvangt dan maandelijks post van die betreffende persoon. Dit zijn veelal kunstenaars die er dan ook echt iets moois van maken. Bijvoorbeeld wereldreizigers die van elke plek waar ze komen een mooi verslag schrijven inclusief tekeningen. Zo leer je gelijk veel over plekken in de wereld.

Een ander voorbeeld is een jonge kunstenares die in Londen woont en je elke maand in haar brieven meeneemt naar de niet-toeristische plekjes.

Omdat ik al die Instagram-berichten aandachtig bekeek, ging het algoritme natuurlijk met me aan de haal en leek het alsof ik niets anders meer kreeg voorgeschoteld. Probeer dan maar eens 'nee' te zeggen.

Ik abonneerde me uiteindelijk op de brieven van een kunstenaars echtpaar in Berlijn. Enerzijds omdat ik het een acceptabel bedrag vond om te te starten (7 euro per maand), maar ook omdat de stijl me aansprak.

Natuurlijk krijg je geen handgeschreven brief, maar wel eentje op de typemachine. En je krijgt extra goodies, zoals hier een zelfontworpen kaartje, een sticker en boekenlegger. 

Waar ik zelf het meeste van geniet is de brief. Die is in dit geval heel poëtisch geschreven, als een lang gedicht dat je leest. Het stel is heel openhartig over hun gevoelens en zo leer je zo ook echt kennen. In de laatste brief vertelden ze dat ze allebei introvert zijn en liever niet naar drukke cafés gaan voor een koffietje. Ze strijken dan ergens neer op een bankje in de stad en hebben een thermoskan met koffie bij zich. 

Dat zie ik dan helemaal voor me. 

Aandoenlijk.

Ik ben nu alweer benieuwd naar hun micro-avonturen in februari.

En het mooie is: ik hoef gewoon niet terug te schrijven :)

Ik ben benieuwd. Wat vind jij van initiatieven als deze?

Liefs,

Carolien

  

Schoon genoeg!

Een van mijn 26 voornemens dit jaar was om een bepaalde ruimte in huis helemaal onder handen te nemen. Niet een beetje poetsen en hier en daar wat spullen weg doen. Nee, het grotere werk: alles van de plaats, alles schoon. Zelfs plekken waar de swiffer nooit is geweest. Ik besloot dat het de kelder moest worden, zeker nadat ik hier een paar maanden geleden een muis had gespot. Dit is wat hij met mijn oude Tina's heeft gedaan.

 

De muis is al lang gevangen (diervriendelijk hoor), maar toch het idee... daarbij kwam dat door alle kerstspullen de boel behoorlijk was ontploft.

Dus startte ik met deze grote klus. Elke keer een andere kast of klein hoekje om het behapbaar te houden. Eén van de eerste dingen die ik deed was het piepkleine raampje naar buiten schoonmaken. In de 55 jaar dat ik hier woon (het is mijn ouderlijk huis), is dit nooit eerder in me opgekomen. Het ging lastig open door de bladeren die er vanaf buiten voor lagen en het sop was in no time zwart. Maar twee emmers verder begon het ergens op te lijken.

's Avonds had ik mijn moeder aan de telefoon. "Je raadt nooit wat ik vandaag heb gedaan, je zult trots op me zijn" vertelde ik, wetende hoe belangrijk zij een schoon huis vindt en doorgaans geen hoge dunk heeft van mij in de rol van huisvrouw. 

"Je maakt me nieuwsgierig" antwoordde ze.

"Ik heb dat kleine raampje in de kelder van binnen én buiten gepoetst."

Even was het stil aan de andere kant van de lijn.

"Dat kelderraampje? 

Maar dat deed ik elke week.

Binnen en buiten.

Heb je ook de bladeren buiten weggehaald?"

Mijn euforische stemming kelderde. Letterlijk en figuurlijk. 

"Ja je moet van buitenaf  beginnen he" hervatte ze ongestoord. "Ik haalde altijd eerst met veger en blik alle bladeren weg en toen maakte ik het schoon."

"Elke week?

Serieus?"

Weer even een stilte. 

"Ja, maar dat waren andere tijden he. Ik had ook geen baan."

Het verzachtte de pijn.

Een beetje.

Maar die dag had ik er even schoon genoeg van....

Mijn Zusterhood retour

 Vorig jaar rond deze tijd stuurde ik mijn brief voor Zusterhood de wereld in. Ik koos voor het thema 'een schatkist vol verhalen' omdat ik altijd op zoek ben naar mooie verhalen. Dat zag er zo uit:

Vlak voor kerst kreeg ik een mooi pakket met 6 aanvullingen op mijn thema. En dat alles zat verpakt in een mooie doos.

Elke brief had een eigen, persoonlijke verhaal. Veelal verhalen uit de jeugd van de schrijfsters.

Een mobiel met woorden en zinnen.

Het verhaal van de ekster...

En een zuster deelde een verhaal dat ze vroeger als kind heel fascinerend vond: over een zeemeermin. Dat verhaal stopte ze letterlijk in een kistje.

Dit zijn slechts enkele bijdragen. Het was zo leuk om al die brieven met bijbehorende kunstwerkjes door te kijken! Ik heb me dus voor volgend jaar alweer aangemeld, maar dan voor een ronde van 5 zusters in plaats van 7 zodat er iets meer 'maaktijd' tussen zit. 

Liefs,
Carolien

26 dingen die ik in 2026 wil doen

Vier jaar geleden gingen we voor het eerst met oud en nieuw naar een huisje, om het vuurwerkgeweld te ontduiken met een doodsbange hond. Ik vond dat eigenlijk helemaal niet leuk om weg te gaan van huis in de gezelligste tijd van het jaar. Maar het bleek héérlijk. In dat kneuterige huisje, te midden van de Belgische bossen, kon ik het jaar in alle rust (want geen tv) overdenken en nieuwe plannen smeden.

Ook nu zijn we het nieuwe jaar in ons buurlandje gestart. Geen vuurwerk. Wel rust en reflectie én een knapperend haardvuurtje.  

Ik blikte hier al eerder terug op 2025 en heb inmiddels ook plannen gemaakt voor het nieuwe jaar. Om me daarbij te helpen deed ik op Instagram een oproepje voor ideetjes. En daar kwamen heel veel suggesties uit: van een proeflesje Tai Chi tot een ijsbad nemen (of op z'n minst een nieuwjaarsduik). Maar ook meer 'toegankelijke' ideetjes zoals: een creatieve workshop volgen, borduren op een foto en een nieuwe stad in Nederland bezoeken. Uiteindelijk kwam ik tot dit lijstje met mooie en ook praktische dingen:

1. Mijn eigen persoonlijke kookboek maken. Ik heb nu een klapper vol recepten, maar dat is heel rommelig. In 2026 ga ik elk recept nog eens maken en dan besluiten: is het lekker genoeg: dan ga ik het mooi overtypen en opmaken in Canva zodat ik aan het einde van het jaar mijn favoriete recepten overzichtelijk bij elkaar heb.

2. Iets in huis aanpakken. Ik heb een lijstje met dingen die gedaan moeten worden: van de hal schilderen en de vloer schuren tot een nieuwe bank kopen. Eentje kies ik uit!

3. Drie nieuwe lunchplekjes ontdekken. Dat is in 2025 al een beetje een sport geworden om steeds een nieuwe plek te kiezen om te lunchen, maar ik heb nog lang niet alles in Limburg gezien.

4. Een moeder/dochter trip maken. Na Parijs, Londen en vorig jaar Kopenhagen zou ik dit jaar heel graag eens naar Edingburg gaan. 

5. Eén boekwinkel bezoeken uit mijn boek: de mooiste boekwinkels ter wereld. (Waarschijnlijk combineer ik dit met punt 4).

6. Een nieuwe stad in Nederland bezoeken. 

7. Een nieuwe plek over de grens bezoeken (Belgie of Duitsland)

8. 12 x 12 uur offline gaan. 

9. Met de zomerexpress (stoomtrein) op pad om de zon te zien ondergaan (in 2025 was het helaas uitverkocht)

10. Ergens bijzonder overnachten (ik verbleef al eens op een schip en in een boomhut)

11. Een solotripje maken (kan ook een dagje zijn)

12. Een creatieve workshop volgen (ik denk aan vilten of foto borduren)

13. Een geocache zoeken (dit deden we vroeger heel vaak, toen dochterlief nog klein was). Meer dan 100 hebben we gespot, nu ligt het alweer jaren stil, maar het lijkt me dus leuk het nog eens op te pakken.

14. Mijn financiën en administratie op orde maken (denk aan wachtwoorden bijhouden, alles nog eens checken etc.)

15. Een blind book kopen en dat lezen of een boek uit een minibieb kiezen dat totaal niet mijn genre is.

16. Iets buiten mijn comfortzone doen (denk aan proeflesje tai chi of ijsbaden haha)

17. Een journal bijhouden. Flow bracht dit jaar een mooi paperbook uit waarin de vier seizoenen centraal staan. Dit boek laat ik met me meereizen en schrijf er af en toe iets bij, plak er iets in of doodle wat me invalt. 

18. Mijn volgers op Facebook feliciteren. Afgelopen december, toen ik zelf jarig was, ontving ik 83 berichten. Van mensen uit alle hoeken, zelfs van oud stagiaires. Dat vond ik zo attent. Zelf zit ik niet meer vaak op Facebook, maar komend jaar ga ik een heleboel verjaardagswensen uitsturen!

19. Een half uur per maand niks doen. Deze tip kreeg ik ook van een volger. Zij maakte er een uur van en dat elke week, maar ik begin liever even low key :) Want een half uur niks doen is dus ook geen tv, telefoon of wat dan ook... gewoon lekker voor je uit staren. Ik verheug me nu al!

20. Een keer meegaan met de fotoclub. Ik ben lid geworden van Fotomaatjes Limburg op Facebook en ze gaan er regelmatig in de buurt op uit om samen foto's te maken. Ik ben nog nooit mee geweest want de meesten hebben een hele professionele camera en ik niet, haha. #koudwatervrees Maar in 2026 sluit ik eens aan! 

21. Een nieuw plekje in mijn eigen provincie ontdekken.

22. Koffie drinken met iemand die ik niet (goed) ken

23. Eén ruimte in huis super grondig onder handen nemen (ik denk dat het de kelder wordt)

24. Een cursus volgen via mijn werk. We hebben een studieplatform waar je heel laagdrempelig online iets nieuws kunt leren. Ik kijk er eigenlijk nooit naar, maar ga dat dus wel doen. De aanleiding daarvoor is een interview dat ik met een collega had voor ons personeelsblad. Zij heeft meer dan 20 cursussen gevolgd en is daar heel enthousiast over.

25. Iets initiëren. Gewoon iets leuks, waar anderen blij van worden. Ik weet nog niet wat. Ik bedacht ooit Kitsch in de Keet: een mini vintage sale in mijn eigen tuin en vijf jaar geleden startte ik met Pakje Boek de verkoop van tweedehands boeken voor het goede doel. 

26.  Mijn grenzen meer bewaken en vaker 'nee' durven zeggen.

Nummer 20 en 26 komen zowat elk jaar terug haha, maar wie weet gaat dat nu echt lukken? Heb jij ook een wensenlijstje of goede voornemens? Ik ben benieuwd!

Maar lijstjes of niet: ik wens iedereen een mooi, creatief, gezond en gezellig 2026 toe! Laten we vooral samen veel vrolijkheid verspreiden; er is al ellende genoeg.

Liefs,
Carolien

Een kerstverhaal

Lieve volgers,

Ik piep nog even binnen voor een laatste blogpost van dit jaar. Natuurlijk om jullie fijne dagen te wensen, maar ook om te bedanken voor alle lieve reacties in het afgelopen jaar! 

Ik heb op de valreep nog een klein 'cadeautje' voor jullie. Begin dit jaar won ik namelijk een verhalenwedstrijd van uitgeverij De Kopij. Je moest een kort winters verhaal schrijven met als titel 'onder een warme deken'. 

Mijn verhaal speelt zich af op 24 december. Het perfecte moment dus om nu te delen. Je leest het hier. 

Geniet van de kerstdagen en alvast een 'goeie roetsj' zoals we hier in Limburg zeggen (een goed uiteinde dus) en tot in het nieuwe jaar!

Liefs,
Carolien 

DIY: maak een kerst guirlande rond je tuintafel

Ik zag zo'n leuke DIY op Instagram voorbij komen, daar moest ik gewoon iets mee! Een guirlande rond je tuintafel /oppotkast. Die van mij bevindt zich voor het keukenraam, dus mijn oog valt er voortdurend op. Elk jaar plaats ik er ook wel een paar kerstitems, maar dit jaar ging ik voor een volledige metamorfose. 

Het idee kwam van Saskia van Christmaholic, een must-follow onder de kerstliefhebbers. Deze Brabantse is gek op kerst en post daar van alles over. 

Wat je nodig hebt is kippengaas, tiewraps en veel kerstgroen. Dat laatste vond ik wel een dingetje, want Saskia schreef "je hebt minstens een hele kerstboom nodig aan groen". Een tweede boom kopen vond ik wat ver gaan, maar na een zoektocht kwam ik via Marktplaats uit bij een voetbalclub in de buurt die een boom overhadden na hun jaarlijkse feest en die anders weg zou gaan. Dus ik ging er een ophalen voor 5 euro! 

Hier zie je een voorfoto van de tuintafel. Aan de zijkanten en er bovenop is met tiewraps een rol van kippengaan bevestigd.

Dan komt het leukste werk: steek de takken tussen het gaas. Doe dit van boven naar beneden (dus de steeltjes omhoog). Maak 'm lekker vol.

Hang vervolgens een koord lichtjes in de guirlande en versier hem met een paar opvallende strikken, of net wat je zelf leuk vindt natuurlijk!

En daarna vul je de kast met kerstitems. Zorg voor wat leuke plantjes met rode bessen, vervang je tuinlaarzen door een paar oude schaatsen en misschien heb je nog wel ergens een rendiergewei voor op de top. Gebruik je gieter als vaas voor nog meer kerstgroen. 

Toegegeven, die van mij is wel erg druk geworden, maar met kerst ga ik nu eenmaal graag los :)

En het leuke is: de vogels en eekhoorns scharrelen er ook lekker rond. Dat maakt het tot een levend kerstdecor. 

Je kunt trouwens ook op mijn Instagram-account kijken (@Lien_la_la) voor een kort (versneld) filmpje.

Van het groen dat ik overhield, maakte ik nog iets leuks.

Je neemt een aardappel (ja, echt~!) en rijgt daar aan de bovenkant een ijzerdraadje doorheen als haakje om hem op te hangen. Vervolgens prik je met een prikpen of vork gaatjes in de aardappel (aan 1 kant). In elk gaatje steek je een takje groen. In het midden wissel je dan wat af met bessentakken voor een leuk kleuraccent.

Van achteren ziet het dan zo uit! 

En van voren... 

.. zo!  

Zo gepiept dus.
En dat gewoon met een pieper :)

Liefs,
Carolien

Bijzondere ontmoetingen

Werken voor een tijdschrift is één van de leukste onderdelen van mijn werk. Samen met mijn collega's mogen we drie keer per jaar het lifestyleblad MENS maken voor deze regio. Toen we nadachten over de wintercover wilden we een wat ouder persoon met de uitstraling van de kerstman. Gevuld buikje en blosjes op de wangen. "Vraag Gene van B&B Vol Liefde" opperde een collega en we waren allemaal om. 

Ooit was deze B&B kandidaat de manager van mijn man, dus de gegevens hadden we. En meewerken wilde hij! Want ja, als je dagelijks een cameraploeg om je heen hebt gehad en op nationale TV was, is een interview natuurlijk peanuts. 

We togen naar Snowworld voor een gesprek en de fotosessie. Mocht je de serie hebben gezien: Gene was precies zo laagdrempelig als op TV. Een man van veel woorden, daar had Magda absoluut gelijk in. Maar leuk om eens te vernemen hoe zo'n televisietraject verloopt en wat dat allemaal teweeg brengt.

Natuurlijk waren er meer verhalen. Over de 58-jarige Danielle bijvoorbeeld die niet meer wilt leven. Ik schreef er hier al eerder over. Inmiddels is haar wens voor euthanasie ingewilligd en heeft ze rust.

Ook interviewden we mensen met verzamelingen. Zo was ik bij een echtpaar (90+) dat 800 kerstkribbes heeft. Hun kleine appartementje stond er helemaal vol mee. In oktober elk jaar starten ze al met de voorbereidingen. "Thuis hadden we niet eens een kerstboom" vertelde de man, "daar was geen geld voor." Nu haalt hij dat verloren kerstgevoel dubbel en dwars in.

Na het wrede incident met de 17-jarige Lisa vonden we het belangrijk ook aandacht besteden aan de veiligheid van vrouwen in de nacht. Ik interviewde een 28-jarige verpleegkundige die alleen nachtdiensten draait en als jong meisje van tevoren niet weet waar ze terecht komt. Beslist geen gemakkelijk werk, maar de voldoening die het haar geeft om mensen te helpen op een tijdstip dat ze het meest kwetsbaar zijn, is groter dan de angst. Hoe mooi is dat?

En los van het magazine kregen we afgelopen maand ook nog een uitnodiging om een kijkje te nemen op de communicatieafdeling bij de politie in het kader van Bureau Maastricht: de tv-serie waarin Ewoud op pad gaat met de politie. Agent Daan groeide uit tot een groot idool op social media en hij vertelde hoe hij de deelname heeft ervaren. Dagelijks willen meisjes met hem op de foto. 

Nou ja, dit meisje greep ook maar haar kans :) 

En intussen, terwijl Gene nog overal in de bus moet vallen, denken we al hard na over onderwerpen voor het eerste nummer van 2026!

Liefs,

Carolien