vrijdag 20 november 2026

Maak van je kledingkaartje een cadeaulabel!

Valt je dat ook op, dat de labels aan je kleding (of andere producten) vaak heel mooi zijn? Het papier is goed dik en er zit meestal al een rondje in en touwtje aan. De perfecte basis om zelf cadeaulabels mee te maken dus!

Het enige wat je dan nog nodig hebt zijn tijdschriften met mooie plaatjes. Zoals bijvoorbeeld de Happinezz of Flow magazine. 

Je snapt wel dat ik zelf viel voor deze dierenportretjes :)

Knip ze uit, plak ze over je label en maak eventueel af met wat stickertjes.

 

En klaar in een handomdraai! Leuk toch?

Binnenkort maar eens gaan zoeken naar leuke kerstafbeeldingen. Ben jij al bezig voor kerst?

Liefs,
Carolien


donderdag 12 november 2026

Rondje Rimburg

Tot voor kort was ik er alleen eens vluchtig doorheen gereden. Dat kleine dorpje in Landgraaf. Totdat mijn collega tipte dat je er zo leuk kunt wandelen. En dat was zo! Omdat ik weet dat er wat Limburg-fans onder mijn volgers zijn, deel ik dit uitstapje met jullie.

Ik was echt aangenaam verrast wat dit kleine dorpje, met zo'n 700 inwoners, te bieden heeft. We wandelden, dronken koffie en gingen het weekend erna nog eens terug. En we hebben nog lang niet alles gezien.

De meeste wandelingen beginnen op de Turtle Bridge, oftewel schildpaddenbrug. Twee grote messing schildpadden bewaken de brug. Daaronder stroomt de rivier de Worms.

Minstens zo leuk vond ik het welkomstbord met de tekst: Vriendschap kent geen grenzen. Rimburg ligt namelijk heel dichtbij Duitsland en al lopend ben je zo de grens over. 


Rimburg heeft een enorme geschiedenis. Zo was het, naast Maastricht en Heerlen, de derde Romeinse nederzetting langs de Romeinse straat de Via Belgica. Hier was ooit een compleet Romeins dorp waar diverse ambachtslieden werkten. Ze verkochten alles wat je nodig had voor een reis over het Pelgrimspad. 

Tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft het plaatsje een grote rol gespeeld in de bevrijding van o.a. de stad Aken. 

Tot zover een stukje geschiedenis :)




Wat ik zelf zo leuk vond is dat er zoveel te zien is. Beelden, een oude watermolen, een indrukwekkend kasteel en natuurlijk veel planten en dieren langs de rivier die heel snel stroomt. Zo spotten we zelfs een bever. Het ene moment loop je door een weiland en dan weer door het bos. En via de kleine dorpskern terug, waar de tijd echt stil lijkt te hebben gestaan.  




De dorpskern heeft een eigen dorpscafé D'r Eck. Maar leuk lunchen kun je bijvoorbeeld ook in de Watertoren iets verderop. Het mooie uitzicht over de velden krijg je erbij cadeau. En van de eigenaars kun je de sleutel krijgen om de watertoren helemaal omhoog te gaan. 


In de zomer wordt in Rimburg het Festival des Arts georganiseerd, waar kunstenaars uit de regio hun collecties te koop aanbieden. 

Wij gaan er beslist nog eens een derde keer heen.

Ben je ooit weer in Limburg en zoek je nog een bestemming, verruil dan de L voor een R!

Liefs,
Carolien

vrijdag 6 november 2026

Zusterhood - de finale

Begin dit jaar stuurde ik mijn Zusterhood-creatie de wereld in. Nou ja de wereld ..., hij reisde langs verschillende adressen in Nederland, waar andere creatievelingen ermee aan de slag gingen. Want dat is waar Zusterhood voor staat: post maken voor een cirkel van vrouwen in een zelfgekozen thema.

Mijn eigen thema was Hygge. Dat sloot mooi aan bij een reis die ik dat jaar ervoor met mijn dochter had gemaakt naar de Hygge-hoofdstad Kopenhagen. Ik vroeg me af: wat betekent dat woordje voor anderen? Wanneer heb jij dat ultieme knusse gevoel? Thuis bij de haard? Met een vriendin aan de koffie? Of buiten met dekentjes rondom een vuurkorf? 

 


Deze week ontving ik mijn thema terug met alle aanvullingen. Zo leuk om alle brieven te lezen en de creaties te bewonderen. Ik zal er twee met jullie delen:

Zo schreef iemand dat ze hygge voelt wanneer de zon tussen de bomen schijnt en vervolgens maakte ze daar een warme deken van voor mij. Een patchwork van losse stofjes met in het midden een stralende zon. 




Een andere dame schreef dat ze het knusse gevoel optimaal ervaart als ze op vakantie is met haar eigen campertje en de koffie langzaam in de percolator pruttelt... ze maakte een linosnede van de percolator en stempelde daar een tas vol mee. 

En natuurlijk waren er ook papieren bijdragen. Dit weekend ga ik alles eens rustig bekijken! 

Intussen leverde ik zelf ook mijn laatste bijdrage aan. Centraal in deze postronde stond de Camino de Santiago die de betreffende zuster in zeven weken was gefietst. Wat neem je mee terug als bagage van zo'n reis? Dat was eigenlijk haar vraag aan ons. Ik bekleedde een klein koffertje met de verschillende wegen die naar de Camino leiden. Ik borduurde de stippellijnen om ze meer tot leven te laten komen. Dat koffertje vulde ik vervolgens met kaartjes in het thema en ook kleine objecten. 

 




En zo is mijn derde Zusterhood jaar alweer ten einde. Ik weet nog niet of ik volgend jaar mee doe of even een 'tussenjaar' neem, ook omdat ik waarschijnlijk een handoperatie moet ondergaan. Ik zal het in ieder geval nog missen. Het daagt je toch iedere keer uit om rond een thema iets te maken waarbij je vaak nieuwe materialen of technieken probeert.

Doe jij wel eens mee aan dit soort post-projecten?

Liefs,
Carolien


 

vrijdag 30 oktober 2026

Team zomer of winter?

Afgelopen weekend ging de klok een uur terug. Terwijl veel mensen daar moeite mee hebben, juichen anderen dat juist toe. Voor ons magazine leek het ons leuk om een interview te doen met twee mensen die daarin lijnrecht tegenover elkaar staan. Iemand die dol is op de winter en iemand die daar niets van wil weten.


Afgelopen week vonden die interviews plaats. Ik was eerst bij een dame die niets met de winter heeft. Sterker nog, ze wordt er letterlijk ziek van. Ze is dan somber en ontzettend moe. Brengt veel tijd slapend op de bank door. Rolluiken dicht, telefoon op stil. “Mijn energiepeil is dan op z’n laagst. Ik kan me nergens toe verzetten” vertelde ze. "Ik moet mezelf echt door deze maanden slepen." 
Maar in de zomer verandert ze in een levenslustige versie van zichzelf. Dan gaat de wekker om half zes om zoveel mogelijk uit de dag te kunnen halen.

Een dag later zat ik bij een man die het juist andersom ervaart. 21 juni is voor hem een feestdag, omdat hij weet dat de dagen dan, al is het nog heel langzaam, gaan korten. Zodra de blaadjes vallen, slaat zijn gemoed ook om als een blad aan de boom en krijgt hij meer energie. “Mist, regen, sneeuw…. Ik kan daar zo van genieten” vertelde hij enthousiast. 

En dat genieten uit zich in winterse wandelingen en dan thuiskomen met chocomelk op de bank, onder een deken. Via You Tube kan hij live de beelden van Santa-village in Finland volgen. “Daar kan ik echt uren naar kijken"vertelde hij stralend. "Als ik dan mensen dik ingepakt zie rondlopen en de thermometer onderaan in beeld geeft min 10 graden aan, dan word ik helemaal gelukkig.”

Tot welke categorie behoor ikzelf, vroeg ik me na deze gesprekken af. Als kind was ik 'team winter', geen twijfel mogelijk. Maar de laatste jaren ben ik de zomer veel meer gaan waarderen (althans als het niet té heet is). Dus als de vraag me wel eens wordt gesteld: wat is je lievelingsseizoen, dan val ik altijd even stil. Want eigenlijk vind ik alle seizoenen leuk. 

En als ik dan toch moet kiezen, zeg ik de nazomer. Nog een beetje zon en toch al die mooie kleuren van de herfst. Kortom: ik ben nu op mijn best :)

En jij?

vrijdag 23 oktober 2026

Een klein, knus huisje in het bos

Soms verlang ik wel eens naar een klein, gezellig huisje in het bos. Weg van deze drukke wereld met al het negatiefs dat je dagelijks op het nieuws ziet. Ik sprak er deze week met een vreemde over tijdens een avondwandeling op de heide. Hij liet zijn hond uit en stond op een heuveltje te kijken hoe de zon onderging. 


Ik zag aanvankelijk niet meer dan twee silhouetten. Hij en zijn hond. "Wat is het mooi hier he" vroeg ik en hij draaide zich naar me toe. "Je zou bijna vergeten dat er op zoveel plekken oorlog en ellende is" zei hij als antwoord op mijn vraag.
Beter had hij het niet kunnen verwoorden. 

Vogels trokken over, de lucht kleurde van roze naar paars en de hond rende kwispelend op en neer. Was het overal maar zo!

Ik krijg het idee dat steeds meer mensen op zoek zijn naar een stukje veiligheid. Ik zie de meest knusse huisjes op mijn tijdlijn verschijnen. Niet zelden met AI gemaakt, maar dan nog. 
Toen ik een DIY voorbij zag komen om zelf zo'n huisje te maken, was ik om.


De DIY leek erg simpel. Een leeg jampotje met daarom heen een kartonnen huls met dak en dat alles beplakken met mos en takjes. Een lichtsnoertje erin en klaar. 

Ik vroeg B of hij me kon helpen en dan een houten versie, dat leek me toch iets steviger. Dat werd uiteindelijk een veel groter huisje dan ik had bedacht. Met plek voor veel meer dan alleen een lichtsnoertje. Ik bestelde op Marktplaats kleine meubeltjes en een fornuisje, beplakte intussen alles met mos en takjes uit eigen tuin en richtte het in. Met dit als resultaat:





Mijn eigen kleine hutje op de hei, waar alleen maar plek is voor gezelligheid. Een goed boek, een kopje thee en een kacheltje dat brandt. Dus als jullie me zoeken, weet je waar ik ben...

Liefs,
Carolien

vrijdag 16 oktober 2026

Virtueel wandelen in the Cotswolds

De afgelopen zes weken liep ik 156 kilometer. Ik wandelde The Cotswolds Way. In Engeland? Nee gewoon hier in Nederland. 

Oké dit vergt wat uitleg...


Ik wilde meer gaan lopen, zeker op werkdagen wanneer ik gemakkelijk 8 uur achter mijn bureau zit. Illie kon al helemaal niet meer ver, dus ja dan heb je extra motivatie nodig om te gaan. En toen zag ik een challenge voorbijkomen op Facebook: The Conqueror.

Je kiest een wandelroute uit (dat kan echt van alles zijn, van struinen door het centrum van Parijs tot de Camino di Santiago). Je stelt jezelf een doel qua tijd en schrijft je in. Een minuut later heb je al virtueel toegang tot de wandelroute.  En als je de challenge haalt, krijg je een medaille per post. 
Kijk, dan heb je me....



Je kunt de route koppelen aan je fitbit, maar gewoon ook elke wandeling los registeren. Dat laatste deed ik. Elke keer als ik ging lopen, zette ik de app aan en dan later thuis kon ik precies zien welk deel ik van de oorspronkelijke route heb gedaan, compleet met streetview.




Ik koos voor The Cotswolds omdat ik daar jaren geleden met een collega (inmiddels vriendin) was om een artikel over te schrijven en het enorme indruk op me maakte. Want ja, zo kneuterig als op de bovenste foto is het echt!

Het leuke was dus ook soms bekende plekken tegenkwam. Van een uitzichttoren waar ik ooit bovenin stond tot een prachtig kasteel waar we ons vergaapten aan de mooie tuinen. En ik kwam zelfs langs The Mount Inn waar we destijds thee dronken en het nu nog over hebben "weet je nog dat geweldige café in Engeland met dat haardvuurtje"?


Gedurende je route krijg je 7 ansichtkaarten en tussendoor nog allemaal informatie over de high lights die je passeert. Zo leer je gelijk veel over een gebied. Een leuke voorbereiding dus als je ooit bijvoorbeeld de camino wilt lopen of een mooi alternatief als dat om welke reden dan ook niet lukt. 

Je ziet jezelf steeds vorderen op de kaart en komt ook andere wandelaars tegen, uit Canada, America of het eigen Nederland. Dan geef je een duimpje onderweg. Of niet. 

Het wordt echt een soort sport om te gaan wandelen omdat je telkens wordt beloond met vooruitgang en uiteindelijk dus die felbegeerde medaille.

En die medaille draag ik op aan Illie omdat ze enkele kleinere routes met me mee liep hoe lastig dat ook ging. Het maakt het stukje eremetaal extra waardevol.

Liefs,
Carolien

P.S. Overigens ben ik alweer een nieuwe route gestart, door Londen dit keer. Loop je mee?

vrijdag 9 oktober 2026

Illie

Twaalf jaar geleden kwam je vanuit Griekenland ons leven binnen. Je gedroeg je al gauw als een Griekse diva met een enorm temperament. Ik weet nog dat ik beschuit met roze muisjes had gekocht om je komst te vieren. Daar hoorde een roze tafelkleed bij. Na drie reutjes was je immers ons eerste teefje. En dat mocht de wereld weten.  


Terwijl ik binnen thee stond te zetten, zag ik door het raam hoe je buiten het tafelkleed naar beneden trok, inclusief de traktaties. "Puppystreken" lachten we in het begin, maar die heb je eigenlijk nooit echt verloren.

Oh wat heb je veel kapot gemaakt. Mijn schoenen, een horloge, de plinten en je eigen dekentjes. En speelgoed, heel veel speelgoed! Playmobil was je favoriet.


Op de hondencursus mocht je de laatste tien minuten altijd los. Maar los, was bij jou écht los! Dan rende je door de manegebakken, onder alle zeilen door die de groepen opsplitsten en verstoorde ook daar de lessen. Aan het einde van zo'n avond was ik bekaf. Maar jij? Je had nog energie voor 10!


Hoewel we je regelmatig achter het behang wilden plakken, sloten we jou in ons hart. 

Op je zesde kreeg je er een broertje bij: Ceesje uit Roemenië. Die had vanaf het begin niets te zeggen in huis. Jij bepaalde de regels! Dat was altijd zo geweest en zou nooit veranderen.

Toch konden jullie het goed vinden en je bloeide op met zijn aanwezigheid. Wat hebben we veel leuke tripjes samen ondernomen: van Zeeland tot de Ardennen en ons jaarlijkse huisje in het bos in Zutendaal. Ruim vijf jaar duurde dit samenzijn.

In maart dit jaar moesten we afscheid van Ceesje nemen. Sindsdien was ook jij niet meer de oude.

Je sukkelde met je gewrichten en toen de dierenarts vorige week voorstelde om ook bloed te prikken om te checken of er niet iets anders aan de hand was, ging alles in een stroomversnelling. Je bloed was niet goed. De echo die daarop volgde vertoonde geen goede beelden. Je kreeg veel medicatie mee, maar het mocht niet baten.

Woensdag hebben we je moeten laten gaan.
Twee honden in een paar maanden tijd.

Het huis is stil.
Mijn hart voelt leeg.

Maar het idee dat jullie nu weer samen zijn, maakt het draaglijker.


Dankjewel liefste Illie voor alles ....

vrijdag 2 oktober 2026

De hangbrug Passerelle van Caestert

Dit jaar opende nabij Maastricht en het Belgische Kanne een spectaculaire wandelhangbrug van ongeveer 200 meter lang.  Iets nieuws in mijn eigen regio? Dat wil ik natuurlijk beleven! Loop je mee over de Passerelle van Caestert?



De Passerelle van Caestert is een lange wandelhangbrug, zo'n vijftig meter boven het Albertkanaal. Tijdens het wandelen heb je een weids uitzicht over het kanaal en de karakteristieke mergelwanden. De brug hangt aan één kabel en het wiebelt behoorlijk tijdens het oversteken, dat maakt het juist een beetje avontuurlijk :) 


De brug opende in april 2026 en maakt deel uit van een nieuw wandelconcept in de regio. Hij is uitsluitend toegankelijk voor wandelaars.





Let op: de brug heeft openingstijden en je moet een kaartje kopen om hem te betreden. Dat kaartje kun je het beste al vooraf online reserveren, dat kost dan maar 3 euro (ter plaatse is dit volgens mij 5 euro). Alle praktische info lees je hier. 



Er zijn hier verschillende wandelroutes in dit gebied waarvan de kortste 6,5 kilometer is. Je komt dan ook langs het indrukwekkende toren van Eben Ezer. Ik schreef er hier al eens over.



Maar de brug was dus ook nieuw voor mij. Ik vond het een leuke ervaring en het geeft je wandeling toch iets unieks!

Liefs,
Carolien

vrijdag 25 september 2026

Bewaar je herinneringen in vierkantjes

Doe jij dat ook? Dat je op vakantie allemaal papiertjes meeneemt als herinnering? Een foldertje van een activiteit die je hebt gedaan, je vliegticket, het papiertje waarin je souvenirtje is verpakt of dat bonnetje van dat leuke eettentje waar je heerlijk hebt gegeten? Ik verzamel het allemaal, maar eenmaal thuis weet ik niet goed wat ik ermee moet en belandt het vaak alsnog bij het oud papier. Maar ik kwam iets heel leuks tegen: The one inch archive!


Ik zag het voorbij komen op Instagram en wist meteen: dat wil ik! The one inch archive is een boekje, een soort archief, waar je je herinneringen in postzegelformaat bewaart. 


Naast het boekje heb je dan ook een punchapparaatje nodig waarmee je deze vorm heel handig snijdt.


Zo ziet het boekje er van binnen uit: lege vakjes om te vullen. Je pakt je ticket, bonnetje of folder en kiest daar een klein fragmentje uit. Even uitsnijden, plakken en klaar. 



Dit zijn o.a. wat vierkantjes uit Schotland. Van de heerlijke Fudge die we kochten en een stukje vliegticket tot een fragment uit het borduurpakketje van een hooglander dat ik mee naar huis bracht en maakte (zie hieronder, herken je het fragment?)   


Natuurlijk hoef je dit niet alleen op vakantie te doen, maar het is leuk voor al je herinneringen het hele jaar door. 

Voorbeelden:
  • snoeppapiertjes
  • thee/ suikerzakjes
  • bonnetjes
  • tickets
  • cadeaupapier
  • staaltje behang
  • kleding labels
  • folders
  • plaatjes uit je favoriete magazine
  • een gedroogd herfstblad....
Het is een stuk minder bewerkelijk dan het bijhouden van een junkjournal en dat is wat me hierbij zo aanspreekt. 

Ik kocht mijn journal en de puncher bij Amazon. Je hebt trouwens ook een andere variant: een 365 dagen archief. Daarmee kun je een jaar lang elke dag iets in je boekje plakken. 

Het doet me trouwens denken aan die albums van vroeger waarin je ook papiertjes verzamelde van Tita Tovenaar bijvoorbeeld of Verkade.
Dat dus.
Maar dan in een hip, nieuw jasje!

Liefs,
Carolien

PS Wat doe jij met al die bonnetjes, tickets en folders? 

vrijdag 18 september 2026

Op solotrip naar het kleinste boekwinkeltje in Schotland

Hij stond hoog op mijn lijstje: dit kleine boekwinkeltje Typewronger Books. Als ik dan toch naar Edinburgh ging, wilde ik deze beslist ook bezoeken. Ik had erover gelezen in het boek '150 bookstores you need to visit before you die.'


Dochterlief is niet van het lezen en wilde die derde en laatste dag van onze stedentrip naar een groot winkelcentrum. Dus besloten we om onze wegen te splitsen. 

Met Google Maps zette ik lopend koers naar het Noorden van de stad waar dit winkeltje zou liggen. Maar het adres in mijn reisgids klopte niet meer omdat de winkel twee maanden geleden was verhuisd. Daar kwam ik na dik een half uur lopen achter. Toen was het ineens nog eens 45 minuten lopen.

Dat vond ik niet alleen te ver (want al twee dagen super veel gelopen!) maar ook zonde van de korte tijd die we nog in Schotland hadden. Zoveel was er in deze buurt ook verder niet te zien. 

Ik besloot een klein cafeetje binnen te gaan voor een kopje thee en een plan B te bedenken. 


Maar eenmaal in het café had ik geen internet en er was ook geen WiFi. Intussen begon het flink te regenen. Drommen mensen met paraplu's trokken aan mijn raam voorbij. Allemaal doelbewust op pad. En ik zat ergens in een buitenwijk te dubben wat te doen.

Ik dronk mijn thee, ging weer naar buiten en besloot iets te doen waar ik geen ervaring mee heb: een Uber bestellen! Daarvoor moest ik eerst een app downloaden. Ik volgde braaf alle stappen en kreeg de hoopvolle melding dat er binnen 3 minuten een blauwe Tesla voor me klaar zou staan. 

Vol verwachting keek ik om me heen (zou het echt zo simpel zijn?) en sneller dan voorspeld, stopte de Tesla pal voor mijn neus. Het stopte met regenen, de zon brak weer door en dik tien minuutjes later stond ik in 'mijn' boekwinkeltje.


En natuurlijk keek ik daar mijn ogen uit.


Het is een plek waar naast boeken ook typemachines centraal staan. 

Zo kun je er je oude typemachine laten repareren. 
Of zelf een brief tikken op dit oude exemplaar dat speciaal voor dit doel klaar staat.


Ik kocht er wat boeken, sprak met de eigenzinnige eigenaar en kreeg een handgemaakt origama-diertje van hem cadeau als dank voor mijn bezoek. Dat maakte de beleving compleet :)

Weer buiten bestelde ik heel geroutineerd opnieuw een Uber die me voor nog geen 7 euro terug naar het hotel bracht. Ik voelde me een hele ervaring rijker! 

En nu thuis kan ik drie dingen van mijn 2026-lijstje aftikken, uh vinken:
  • Moeder/dochter trip naar een stad in Europa.
  • Een van de 150 boekwinkels uit mijn boek bezoeken
  • Een solotripje maken.

Want ja, dat laatste voelde wel even zo, daar alleen in die grote, vreemde stad....